Jest cicho, pachnie jesienią, z każdym krokiem przebijam się przez poranny chłód. Leniwie budzące się miasto wciąż takie same od lat. Szare, smutne jak twarze mijanych ludzi. Czy coś wielkiego by się stało gdym w jakimiś pustym zakamarku, gdzieś między obdrapaną fasadą a nie zamiecioną ulicą spotkał Cię. Nikt by tego nie zobaczył, a ja schował bym zamknięte głęboko w sercu na klucz.

kreślić na niebie smugi najpiękniejszych wspomnień.

Zapraszać w chłodzie na pachnącą przy rozmowach kawę,

wędrowców bezimiennych co pocieszą w smutku.

Jak dym pachnący pożegnaniem lata w sadzie,

przesiąknąć do najgłębszych zakamarków duszy.

   W cichym kościele wisi obraz matki nieustannie niosącej pomoc.

Modliłem się przed nim o zdrowie dla chorego chłopca. Nie jestem mistykiem ale jak tu nie wierzyć w cud kiedy w ciągu krótkiego czasu kilkaset tysięcy osób zbiera nieprawdopodobnie wielką kwotę na rzecz jednego chłopca i kiedy te pieniądze nagle wystarczają na leczenie.

dziecinnie niepozorny.

Z pełnym kolorów błyskiem oka,

nieistniejący pastelowy świat.

  Nie da się w depozyt oddać chwil szczęśliwych, nie istnieje dla nich bank bezpieczny. Nim jeszcze nasycisz się ich pięknem, już złodziej czas przywłaszcza je sobie. Tylko marzenia o przyszłości można przed czasem uchronić bo coś czego jeszcze nie było nawet czas nie odbierze.

  Wszechobecny piasek, niedostrzegalnymi drobinkami wdzierający się najmniejsze zakamarki. Chrzęszczący w zębach z każdym kęsem, skrzący się niedoszłymi diamentami na Twojej naoliwionej skórze. Pełzający jak mrówki z najmniejszym powiewem bryzy. Nie do zniesienia na pustyni, ale tutaj na plaży w ten słoneczny dzień kołysany szumem morza jest jak nieustające pytania dzieci, dokuczliwie kochany.

  Za zamkniętymi drzwiami próbuję poskładać rozsypane myśli. Miotam się od pomysłu do pomysłu, co zrobić z tak pięknie spieprzonym życiem. Skoro już raz pomimo moich najlepszych starań i absolutnego poświęcenia zostałem z niczym, skoro nie znajduję tego przyczyny, jak żyć. Nawet nie został mi święty spokój, który zabrałaś ze sobą.

Gdy już się nie mogę doliczyć tych co mogą mi dobrze życzyć,

wszystkim na niej nie po drodze.

w starych ubraniach

ze znoszonym sercem

gdy się mój świat w popiół zamienia.

I siebie przez to nienawidzę,

że już nie wierzę w losu zdarzenia.