13.VI.2021
Moje życie rozbiło się daleko stąd. Nie wiem , która chwila uniosła mnie na swoim grzbiecie. Nie wiem ,która z nich pędzących przez życie wyniosła moje ciało tu gdzie jest. Czas zaginął wraz z moją miłością . Czy gdybym wiedział jak samotność potrafi być palca , a nadziei może być tak mało , dałbym się uratować losowi. Teraz moje myśli mierzą i poznają to co mi ofiarowano. To nic, że jestem stale głodny wspomnień , mam jeszcze nadzieję siedząc często na mojej "skale" . Tam niżej szumi życie , woła mnie i drwi z nadziei jaką mi dało. Patrzę za horyzont. Jest tak jak myślałem , wiecznie pusto. Ja jednak wierzę choć jest mi dwakroć ciężej. Tam w tamtej chwili , zaginiona sekunda rozbiła moje oczy , które już tylko krwawią.