Od samego rana jesteś przy mnie blisko,
choinką rozświetlasz, szepczesz w uszy ciszą.
Kusisz zapachem świątecznej pościeli,
wspomnieniami prosisz byśmy poleżeli.
Od tak wczesnej pory świat rozjaśniasz dla mnie,
księżycem malując na śniegu swój uśmiech.
A ja umiem tylko gdy obeschną łzy,
wciąż pisać wspomnienia dłonią która drży.
W pokoiku samotnym cicho pójdę w kąt,
tak jak dawniej kocham Ciebie...
... ale już nie kocham świąt.